او ميآد...
او ميآد در حالي که وارث مظلوميت علي است.
او ميآد در حالي که حضور او ياد آور تنهايي و بي‌ياوريه. اون هم بخاطر جهالت مردان و زناني که يا خوب و بد رو تشخيص
ندادند و نمي دهند و يا اينکه بين منافع دنيا و آخرتشون  دنيا رو انتخاب ميکنن.

شايد خنده دار باشه  اما وقتي که شنيدم که شعار المپيک رو گذاشتن ،يک دنيا ،يک رؤيا، با خودم گفتم مگر از ابتدا تا به حال رؤياي بشر  رسيدن به آرامش و امنيت و رسيدن به پاکيها و خوبيها نبوده و نيست؟
مگه خوبي و پاکي بالاتر از تو و احساس امنيت و آرامشي بالاتر از با تو بودن و در کنار تو بودن هست. شايد الان ديگه موقش شده باشه که تو بياي . آخه ديگه دنيا منتظرته .

زماني فکر ميکردم که مشکل بزرگ زمانه ما غيبته. اما مدتيه که به اين نتيجه رسيدم که مشکل اصلي غيبت نيست بلکه غفلته.غفلت ما آدمهايي که هر روز به يک رنگيم و هر ساعت در يک مسير.تا جايي که خواسته يا ناخواسته گاهي به دنبال دنيا و گاهي به دنبال آخرت و گاهي با تو وگاهي در زمره دشمنان تو ميشيم.
خدايا تو اين نيمه شعباني توفيقي بده که هديه تولدي که به آقا ميدم روح و جانم باشه و آقا هم با پذيرفتن اين هديه ناقابل وجودم رو از غفلت و جهالت نجات بده.

 حواسمون باشه تو جشنهايي که برگزار ميکنيم بجاي عرض تبريک گفتن به آقا  دلش رو خون نکنيم.
بهشون نشون بديم که منتظرشيم  نه اينکه ايشون رو از خودمون نا اميد کنيم.

اين روزها اگه يه سري به  بازار شهرتون زده باشيد، حتما شلوغي اون رو احساس کرديد. افرادي رو  که براي خريد هديه واسه پدر و يا شوهرشون ،ساعت‌ها وقت ميزارن و بعضي‌هاشون چقدر حساسيت به خرج مي دن که نکنه مقبول واقع نشه.
اما شايد خيلي هامون غافل از اين باشيم که اگر اين روز رو ،روزِپدر ناميدن،يک  دليل کوچيکش اينه که امير المومنين(ع) هم واسه بچه‌هاي خودش و هم واسه ديگران،علي الخصوص يتيمان ،نقش پدر و سرپرست رو داشتن.که متاسفانه اکثر مردم اون زمانه اين رو درک نکردن، تا زماني که ايشون رو از دست دادن.
نکنه امروز هم ما وليِّ امرمون،امامِ زمانمون رو فراموش کرده باشيم.نکنه آقايي رو که مطمئنا تو موقعيت‌هاي مختلف نه تنها دست ما بچه‌شيعه ها بلکه دستِ بشريت رو گرفته و کمکشون ميکنه ،فراموش بکنيم.نکنه مولايي رو که مثل يک پدرِ مهربون ،هميشه به يادمونه و از غصه ما غمگين و با شادي ما شاد ميشه رو فراموش بکنيم.
خوشا بحال اونهايي که تو اين روزها قلبشون رو تو دستشون گرفتن و با تمام وجود و احساس، به اين نشونه که ميخوام از اين به بعد زندگي و حياتم در مسير تو و براي رسيدن به خدا باشه. به عنوان هديه تقديم آقا ميکنن.

دلتنگم. دلتنگِ تنهايي‌، دلتنگِ سکوت، دلتنگِ خلوتِ با خود.
به دنبال جايي ،که من باشم و خودم ، من باشم و خدايِ خودم ،من باشم و تنهايي،من باشم و سکوت.
اما نه!نه!نه!!!  من که مهم نيستم.
شايد مانعِ بزرگ در رسيدن به تو ،همين منيّت باشد.در برابر معشوق و در کنار معشوق، من وجود ندارد و هر چه هست،از اوست.
پس به دنبال جايي خواهم گشت که خدا باشد به تنهايي،عشق باشد به تنهايي،شعور باشد به تنهايي،سکوت باشد به تنهايي.

و چه زيباست با همه بودن و در عين حال تنها بودن و چه زيباست تنها بودن و در عين حال در قلب همه بودن.
خدايا ،حياتم و مماتم،بود و نبودم، زماني ارزش دارد که مالِ تو باشد،براي تو باشد و متصل به تو باشد.
خدايا ، تنهايي‌هايم،عشقم و سکوتم را از آنِ خود کن، تا وجودم براي تو باشد و وجودم را مالِ خود کن تا تنهايي‌هايم و سکوتم و عشقم براي تو باشد.